is toegevoegd aan uw favorieten.

Nestor de Tière, de baanbreker van het realisme op het Vlaamsch tooneel

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Tot het nuchtere bewustzijn teruggekeerd, sterft Berthilde schier van schaamte, van walging voor haar zelve, van haat voor Dantie. En nog liever dan zijn hand aan te nemen, waarnaar hij thans met meer kans hoopt te kunnen voortd;ngen, zal zij haar huis ontvluchten en in een klooster gaan.

Maar daar keert Theo, haar geliefde, terug. Het is haar naamfeest en hij heeft voor haar een madonnabeeld medegebracht, waaraan hij haar gelaatstrekken heeft gegeven. Als hij echter verneemt, wat met zijn geliefde is geschied, grijpt hij naar een bijl en wil het beeld vernietigen; doch Berthilde's zuster, Dina, kan nog zijn arm tegenhouden. Dan leg': hij aen purperen sluier op het beeld terug en zingt met eindeloos wee. « Een sluier over 't beeld, als over haar, Berthilde, en voor mijn hart, den dood! »

Dat is het zeer aangrijpend einde van het 2" bedrijf. Aldus Rip in de «Nieuwe Gazet» (1). We durven er niet aan denken een omstandig overzicht te maken van al de hoedanigheden die in deze beide acten kwistig verspreid liggen. Enkel weze de aandacht gevestigd op het volgend buitengemeen prachtig aangelegd contrast in het 2e bedrijf: Een lieve, bonte kindergroep komt Berthilde ter gelegenheid van haar naamfeest geluk wenschen, terwijl van buiten op den steenweg, de schrille vreugdezangen van de kermisvierende boeren en boerinnen in de» kamer aan gegolfd komen; onmiddellijk volgt daarop als tegenstelling, de buitenmate roerende scène waarin' Berthilde aan Dina bekent dat ze, vóór enkelen tijd, bijna bezweek aan de bekoring van Baldie, scène die oogenblikkelijk gevolgd wordt door het tragisch tooneel van Berthilde met Dantie, deze laatste door de eerste zoozeer gehaat en verafschuwd als zij door den laatste vurig bemind woidt!

In het 3' bedrijf is de aloude koningschieting uit Baldie behouden. Weer wordt de held, 'k bedoel Stavie Dantie, koning uitgeroepen en weer wordl er duchtig gegeten buikstabij; weer mag het schuimend bier op zijn kosten bij stroomen vloeien. Theo hitst nogmaals het boerenvolk tegen den woekeraar en den) vrouwten'ver leider op en staat op hert punt een pijl te jagen door de borst van den gehaten tyran. Maar nu is het Berthilde zelve die moedig eta- beschermend vóór den veroordeelde springt; zij bezweert hem voortaan het goede te doen en vraagt bij Theo en het volk om vergiffenis voor hem. Het volk schenkt genade, en Dantie, onder den onweerstaanbaren invloed van Berthilde's woord waarschijnlijk, belooft al de schulden te vernietigen, al het oneerlijk; ingepalmd goed terug te geven, om een nieuw en beter leven te

Hl 8 en 9-1-1912.