is toegevoegd aan uw favorieten.

Nestor de Tière, de baanbreker van het realisme op het Vlaamsch tooneel

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dusdoend was De Tière de man van zijn tijd !

Thans?... Thans vinden sommigen De Tière erg verouderd! Ze wijzen tot staving op alleenspraken en ter-zijde-spreken, op niet meer gangbare tooneeltypen als het traditionneele lief, als den knecht, redder van het huisgezin, op tooneelficelles, op het conVentionneele, het naïeve van sommige toestanden; ze spreken van doodgegane scholen als romantisme, realisme, naturalisme...

Dat is 't bedrijf van den kwade, echter!

;We herhalen het: in de periode van 1880 tot 1895, dat De Tière's stukken het daglicht zagen, waren die werken, scheppingen van een « voorlooper », van een « durf-al », was die letterproductie toen nieuw, modern spel!

Ja, nu ? Luister eventjes naar H Coopman, 1 hzn.:

«...De tijden gaan snel voorbij. En de stukken gaan nog sneller. Neem b.v. een drama van vóór en tijdens Nestor's optreden en vei gelijk, als ik u bidden mag. Neem voorts een stuk van Nestors eerste manier — want hij ook evolueerde - en leg het nevens dat werk van een ander onzer beste huidige jongeren, die het geluk mocht genieten verder te kunnen gaan, daar hij steun bewust of onbewust vond in het werk der vroegeren. En zijt gij zonder vooroordeel, zonder waanwijsheid, dan zult gij gewillig bekennen dat er ja, vooruitgang, snelle vooruitgang vast te stellen is in onze tooneelletterkunde. Wat zeg ik? dat wij, tooneelkundigen, te snel vooruitgeloopen zijn, dat wij tusschen ons en ons publiek een breede groeve aan het graven zijn. Wij willen met de massa niet meer werken en wij vergeten voor de massa te werken... In dat opzicht heeft De Tière zijn roeping vervuld: hij heeft begrepen wat het beteekent voor het volk te schrijven, zonder daarvan zijn eigen kunstidee te verlagen.

Wij, wij hebben dat verleerd, wij zijn « literators » en wij staan alleen. Nestor De Iière veroudert, zegt gij, maar hij leeft, hij leeft toch midden en in zijn volk.

Het ware ondankbaar van ons, die pas Ibsen meenen ontdekt te hebben, dien man van ons land, van ons ras te negeeren, te misprijzen, omdat hij vroeger den moed gehad heeft buiten zijn tijd te staan. Wij moeten hem, integendeel, in ons hart dragen, omdat hij de moeilijke, zware, gevaarlijke taak opnam, de eerste stap in de diepe zee te wagen. Hij is de middenknoop die het verleden aan het toekomende bindt en aan dien kinoop wordt er immer fel gerukt.

De Tière kan tegen het rukken.» (1)

(1) "De Gazet Lucifer,, 17-3-1907.