is toegevoegd aan uw favorieten.

Kroniek der Nederlandsche letteren, 1917-1918

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

den hemel, en in de gloeiende stilte van een zomernoen, zag ik eens hoe de zon er over gleed met gouden licht en traag aanschuivende schaduw, als over de rotsflank van een bergland."

Ziet ge, dat is beschrijven: het moment weten te vatten, waarin het bizondere karakter van het beschrevene zich openbaart.

Wat Jozef Muls mist, om een weinig maat en vastigheid bij te brengen aan zijn tè gretig bewonderenden geest, het is: critische zin. Zijn bewondering schenkt hij aanstonds weg aan al wat de allure wil hebben, bewondering af te dwingen. Zoo vinden wij hem staan te Parijs, als een kind zich vergapende aan onverschillig welke monumenten, die door afmetingen imponeeren; en wat er blinkt op deze wereld, is hem goud. Met het gevolg, dat — gij zoudt het nooit raden! — van Notre Dame en Sainte Chapelle, Iyouvre en Dome des Invalides en Are de 1'Etoile, hem de apothéose lijkt.... de Pont Alexandre met

Grand en Petit Palais! de Alexander-brug met

de massieve, blinkende goudblokken harer hooge triomfantelijke beelden: glansrijke herinnering aan den intocht van den tsaar te Parijs, en de definitieve verklaring, dat Frankrijk wilde voortleven als groote mogendheid, die door haar Russische bondgenootschap de kracht had verkregen om den ouden vijand weer het hoofd te bieden; het Grand Palais en het Petit Palais, — bewijzen van den rijkdom en den ontzaglijken kunstbloei der laatste jaren (!) — waar, boven de hooge hoekfrontons der trotsche zuilenrij, de zegewagens staan met de wilde vierspannen met brieschende, dolle, stijgerende paarden, die, als met onstuimig-door-wind-bewogen manen, hunne klauwende hoeven in den hemel slaan...."

De puntjes zijn van den auteur; hij vindt zijn proza hier erg mooi, bijna zoo mooi als de dolzinnige vierspannen!