is toegevoegd aan uw favorieten.

Kroniek der Nederlandsche letteren, 1917-1918

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

deelt van Henri de Fouquières: „Anderen konden 't, geduldig, niet hij; 't geval en het ding heten hem onverschillig; zelfs was de kleur hem eenigszins bijzaak (vertaal: de factuur, de schriftuur, de woordkunst). Expressie, zie je "

Wat ik eveneens opmerkte was, hoe verscheidene personnages volkomen onbewerkt bleven. „Mama" wordt niets méér dan: de nare stiefmoeder; Magda en haar zuster zijn twee vlekkelooze engelen, Huib's vrouw een heldin in de zelfopofferende liefde zóó vlekkeloos zelfs, dat men op sommige momenten zich afvroeg, of men ook in een zachtzinnig moraliseerend meisjesboek was verzeild.... Totdat men, niet zonder schrik, op de booze gedachte kwam, of dan waarachtig, zelfs bij dézen in het pessimisme vergrijsden romancier, de beruchte vervlakkende invloed van het „optimisme" onmiddellijk zich gelden deed....

Doch alweer: „'t geval en het ding lieten hem onverschillig " Gij kunt, hoor ik opnieuw den auteur ons toevoegen, „toch zelf die twee vrouwtjes wel wat meer voltooid u denken?"

Want, tegenover die maar zóó vaag aangeduide figuren, dat zij zijn op het banale af, — zie eens de vaste levensvolheid van Huib Willems; de opene verstaanbaarheid van dien aardigen, louteren jongen, Henk; de fijne, rake teekening ook van diens oppervlakkigen vader, den karakterzwakken jonkheerquasi-koopman, die alleen op het stuk van sport zijn afkomst wat meer eer aandoet; en eindelijk, bovenal, het fel-levende beeld van den grilligen schilder, Henri de Fouquières.

In deze figuur heeft de auteur dan wel de gezochte „expressie" bereikt! Het is een apart kunststuk, dat, veelvuldig beproefd, even veelvuldig pleegt te mislukken: het uitbeelden, het ons als een tastbare waarheid voor oogen stellen van een kunstenaar. Vooral, omdat men van die papieren kunstenaars