is toegevoegd aan uw favorieten.

Kroniek der Nederlandsche letteren, 1917-1918

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bourgeois-satisfaits nu niet bepaald, ook niet in het oeuvre dezer schrijfster; hoewel erkend moet worden, dat na het onbeheerscht gehak van de Coquette Vrouw, de satire ditmaal veel koeler en scherper is, en soms zelfs geestig; ook staat de figuur van mevrouw Van der Wal, de zelfgenoegzame bourgeoise, muurvast in al haar opvattingen, haar „idealen" en haar plichtsbesef, ongetwijfeld stevig overeind. Een andere vraag is, of de haat de goede geesteshouding mag heeten, om wélk leven ook doordringend en volledig uit te beelden; en, hoè pootig en vermakelijk dan, de teekening van zoo een mevrouw Van der Wal blijft toch altijd min of meer oppervlakkig. Die van haar zoon en dochter zijn niet meer dan de.... conventioneele karikaturen; en haar broer is het geijkte kapitalistische monster.

Heel deze overbekende wereld nu, door tallooze schrijfsters en schrijvers tot in den treure gekielhaald, vormt in dit boek niet een achtergrond, maar de auteur Verlustigt er zich dusdanig in, dat mama Van der Wal, als een volumineuse „wal" op den voorgrond, Henriets geschiedenis telkens voor langen tijd en ten slotte ook definitief eclipseert.

Waar is, dat daar óók zijn: haar dochter Emilie, het sympathieke meisje, dat naar zuiverder begrippen en leven streeft, en daarin door haar moeder en broer wordt tegengewerkt; en haar tweede zoon, de slappe en wel goed willende Frans. Als deze, eerst zoowat verongelukt, door een rijk huwelijk met de fantastische Maddy er weer bovenop heet gehaald, dan blijkt hoezeer dat in schijn was, uit de laatste uitspraak van het boek: „O, maar Mama, u moet toch vooral niet denken, dat een echt scheiding de eenige manier is, om je kinderen ongelukkig te maken." Ik begrijp echter niet goed, wat deze uitloopers met het vraagstuk „om de kinderen" te maken hebben, want deze moeder doet of laat niets „om de kinderen"; zij voedt ze eenvoudig op, zooals zij denkt.