is toegevoegd aan uw favorieten.

Mijn Brugge

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Slechts liefde en slechts bewondring blijken lieten

Voor eigen zede en eigen taal!

Ik min u, vaderland, al is het heden

Ook bang als 't naadren van de dood;

En dit geslacht ook wars van zijn verleden,

Verslaafd, verbasterd laf en snood!

Toch min ik u, gelijk de drenkelingen

Reeds door de golven half versmacht,

't Azuur, dat door een scheur der wolk in 't zinken Hun nog een stonde tegenlacht.

II.

Ja, 't vaderland gaat als een schip verloren

Waarvan de manschap is gevlucht,

Dat wind en baren nu als saam gezworen,

Onmachtig slingren in de lucht.

Zoo daar nog eenge trouwe mannen blijven,

Toch nimmer brengen zij 't aan wal:

't Gesloopte wrak zal kantiend boven drijven

Totdat een klip het brijzien zal.

Zij worstlen afgetobd en haast bedolven

En spoorloos in dien doodsstrijd voort:

De stomme golf volgt steeds op stomme golven,

En nergens daagt een gastvrij oord.

De geestdrift om het woeste meer te tarten,

Het heilig vuur is uitgedoofd.

Nog slechts de doodsschrik richt ten strijd hun harten

Gansch uitgeput en afgesloofd.

Ja, Vlaanderen, wanneer we in onze dagen,

Waar onder 't goud de deugd verdween,

Het blinde lot naar uwe toekomst vragen, Het antwoordt luidt: Ziet om u heen!...