is toegevoegd aan uw favorieten.

Mijn Brugge

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Die juffertjes wel zeker zullen vinden

Dat 't Fransch wat zoeter de ooren streelt;

Maar 't grootsch tooneel van ons verleên werd, vrinden,

Op Vlaamschen grond in 't Vlaamsch gespeeld!

En nu, wat baat dat vreemde drogpropheten

Bewondren wat ons vaadren deen,

Als zij, hun bloed, hun zonen zelf 't niet weten;

Als w'in ons akelige steên Nog mannen vindt voor wie de namen allen

Van vrijheid, volksaard, vaderland,

Als raadsels zijn, welhaast zoo diep vervallen

Als negers in den slavenband.

En wij, wij wilden 't volk nu doen verlichten,

Herstellen in zijn macht, zijn recht: Wij, paapschgezinden, 't spreken van de plichten

Door zijn verleên hem opgelegd!

't Doen denken aan die helden onverschrokken,

In 't roekloos pogen nooit vermoeid,

Die ziel en lijf der dwinglandij onttrokken,

Die ze aan haar wilkeur hield geboeid,

Die Geuzen, schrik van Rome's wreed regeeren,

En met het hoofd steeds fier en hoog,

Toen nog uw drie-en-negentig, mijnheeren,

Aan Neerlands boezem 't leven zag.

Wij willen ... Doch wat baat nog 't willen, 't streven!

Als 't al roept om een Vaderland,

Ons Vlaandren ligt daar als begaf haar 't leven,

Aan 't doodsche stille Noordzeestrand!

Men ziet alom de nacht zijn sluiers zwieren,

En 't laatste noodgeroep vertraagt:

De lafaards mogen vrij hun zege vieren In de armen der verkrachte maagd!