is toegevoegd aan uw favorieten.

Mijn Brugge

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

OP HET STRAND. (een fragment).

Toen ik voor 't eerst de Zee mocht zien, dan stond Ik als versteend op 't strand, en al mijn zinnen Versmolten zich tot één: 't gezicht! Mijne oogen ... Zij schenen zelfs in mij geen kracht genoeg Te vinden, om in zijn geheel te omvatten Dien grootschen plas; want ginder verre viel 't Azuur gelijk een voorhang neer, en stiet Mijn wil, mijn wezen onvoldaan in mij Terug, en dan was spijt mijn eerst gevoel Na wild verlangen en begrepen onmacht! —

Maar glanzend rees de morgenzonne boven

De duinen, rijk met donzig mos begroeid,

En heerlijk was ook 't schouwspel, dat zij boden! —

Hier schoot een kale kruin zich stout omhoog,

En scheen gelijk een diamant te vonken;

Daar strekten weidsche dalen ver zich uit,

Waar 't blijde licht speelde op nog blijer groen;

't Eenvoudig bloempje ontsloot zijn geurend hart,

De vogel klapwiekte in de dorenstruiken:

Aan alles bracht de zon het leven aan,

En alles juichte en zong zijn lied haar tegen! —