is toegevoegd aan uw favorieten.

De leeuw van Vlaanderen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Manfried rukte ? Zijne wapenfeiten worden onder de ridderen mijns lands hoog geroemd. De Leeuw van Vlaanderen staat bij ons als onverwinbaar te boek, en dat verdient hij.»

De oude vader glimlachte eerst van genoegen, maar eensklaps verduisterde zijn gelaat; zijn hoofd zonk neer en hij zuchtte weemoediglijk :

« Mijnheer de Valois, is het niet ongelukkig dat ik zulken zoon geen erfdeel mag nalaten ? Hem die het Huis van Vlaanderen zooveel roem en luister moest bijbrengen ? Oh ! dit en de gevangenis van mijn ongelukkig kind Philippa zijn de twee spoken, die mij ten grave stooten. »

Charles de Valois antwoordde niet op Gwijdes klachten. Langen tijd bleef hij in diep nadenken verzonken en liet den toom van zijnen draver op den kop van den zadel hangen. Gwijde bezag hem in deze houding en verwonderde zich over den edelen moed van de Valois; want hij bemerkte, dat de rampen die het Huis van Vlaanderen getroffen hadden, den goeden Franschman bedroefden.

Op eens rees Charles de Valois met een blij gelaat recht in den zadel, legde zijne hand op de hand van Gwijde en sprak :

« Eene ingeving des Heeren 1 »

Gwijde zag hem met nieuwsgierigheid aan.

« Ja » hernam de Valois, «ik wil dat mijn koninklijke broeder u weder op den troon uwer vaderen plaatse! »

« En welk middel dunkt u krachtig genoeg om dit wonderwerk te wrochten, daar hij u mijn land gegeven heeft? »

« Luister, edele graaf, uwe dochter zit troosteloos in de kerker van het Louvre M; uw erfdeel is verbeurd en uwe kinderen hebben geene leenen 23 meer. Ik weet een middel om uwe dochter te verlossen en uw graafschap weder te krijgen. »

« Ja? » riep Gwijde met twijfel, « ik geloof het niet, mijnheer de Valois, tenzij uwe koninginne Johanna van Navarra overleden ware. »

« Neen, dit niet. Onze koning Philippe le Bel houdt