is toegevoegd aan uw favorieten.

De leeuw van Vlaanderen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hq, die zijne plaats tijdelijk had vervangen, stond op en bood hem den grooten zetel; maar Breidel, in stede van zich naar gewoonte aan het ©ppereinde te plaatsen, nam eenen kleineren stoel en het zich met eenen bitteren grimlach er op nedervallen.

« O, broeders ! » riep hij, « komt en geeft mij de hand, want ik heb uwe vriendschap noodig! Mij en ons onbevlekt ambacht is heden een bloedige hoon geschied! »

De meesters en gezellen drongen te zamen om den zetel van Breidel. Nooit hadden zij eene zoo diepe droefheid en ontsteltenis in hem bemerkt; hij scheen door onuitsprekelijke folteringen te lijden. Alle oogen vestigden zich vragend op hem. Na eenen langen zucht hernam hij:

« Gij echte zonen van Brugge, hebt nu reeds te lang met mij om den hoon geleden; de slavernij kunt gij ook niet verdragen. Maar, o hemel! wist gij wat mij heden overkomen is, gij zoudt als kinderen weenen. O nijpende laster! ik durf het niet zeggen ; de schaamte martelt mij... »

Reeds waren al deze bruine mannenaangezichten met het rood der woede gekleurd; zij wisten nog niet waarover zij zich te vertoornen hadden, en evenwel wrongen hunne vuisten zich stuiptrekkend ineen, en vervloekingen rolden uit hunnen mond.

« Luistert, » hernam Breidel, « en bezwijkt niet van schaamte, mijne dappere broeders, luistert wel... De Franschen hebben uwen deken in het aangezicht geslagen ; en deze wang, deze is met een schandelijken kaakslag besmet ! »

De woede, welke de beenhouwers bn* dit gezegde beving, laat zich niet beschrijven. Ongehoorde moordkreten galmden tegen het welfsel der zaal, en ieder deed in zich den eed, dien hoon te wreken.

« Waarmede, » vroeg Breidel, « wischt men zulke schandvlek af ? »

« Met bloed ! » was de algemeene schreeuw.

« Gij verstaat mij, broeders, » hernam de deken ; «ja, bloed alleen, de dood des lasteraars kan mij zuiveren. Weet, dat de bezetting van het slot Male mij aldus heeft