is toegevoegd aan uw favorieten.

De leeuw van Vlaanderen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

behandeld. Maar zegt het met mij : de zon van morgen zal geen slot te Male meer vinden! »

« Zij zal het niet meer vinden! » herhaalden de beenhouwers met blijden wraaklust.

« Romt, » sprak Breidel, « laat ons gaan. Ieder keere naar zijne woning, bereide zich in stilte en neme zijne beste bijl. Bezorgt u andere wapens, indien het mogelijk is, alsook gereedschap tot het afhakken van schaarhout; want wij moeten het slot beklimmen. Te elf uren des nachts zullen wij allen in het Eksterbosch achter St. Kruis bijeenkomen. »

Na den ouderlingen nog eenige bijzondere inlichtingen gegeven te hebben, verliet hij het Pand, en zijne gezellen gingen na hem uit.

Des nachts, een weinig voordat het bepaalde uur op de klok van St. Kruis geslagen was, kon men tusschen de boomen, bij den zwakken schijn der wassende maan, vele menschen door al de paden omtrent het dorp zien stappen. Allen begaven zich in dezelfde richting en verdwenen beurtelings in het Eksterbosch. Eenigen van hen droegen kruisbogen, anderen knotsen; doch de meesten hadden geen zichtbaar wapen. Jan Breidel stond in het diepste van het kleine woud met de meesters des ambachts te beraadslagen, langs welke zijde van het slot men den aanval wagen zou.

Eindelijk werd men het eens, dat men bezijden de brug de gracht met hout zou vullen en alzoo over den muur pogen te geraken. De deken wandelde in aller haast tusschen de gezellen, die in groote menigte bezig waren met de heesters en kleine boomen omverre te hakken en tot bossen te binden. Zoodra hij zich overtuigd had, dat er geene ladders ontbraken, gaf hij het bevel om te vertrekken, en de beenhouwers verheten het bosch, om het slot Male te gaan vernielen.

Volgens de getuigenis der kronieken waren zij ten getale van zevenhonderd; en nochtans waren zij het zóó eens om de wraak te mogen bereiken, dat geen enkele onvoorzichtige klank uit deze menigte opklom. Niets

12