is toegevoegd aan uw favorieten.

De leeuw van Vlaanderen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mogen de Walen niet wekken, voordat alles gereed zij. Luistert wel. Zoodra gij den vaderlandschen kreet: « Vlaanderen den Leeuw! » zult hooren, herhaalt hem dan te gelijk. Dit zal het teeken zijn en kan u onderling in de duisternis doen herkennen. Verder zult gij de deuren der huizen, waar de Franschen geherbergd zijn, openloopen en alles vermoorden. »

« Ja, maar, meester, » bemerkte een der aanleiders, « wij zullen de Franschen niet van onze stadgenooten kunnen onderscheiden, dewijl wij ze meest te bed en ongekleed zullen vinden. »

« Er is een gemakkelijk middel om allen misgreep hierin te vermijden ; hoort wat gij te doen hebt. Indien gij met den eersten oogopslag niet zien kunt, of het een Franschman of een Vlaming is, dien gij aantreft, beveelt hem, dat hij zegge : « Schild en vriend! » Al wie deze woorden niet kan uitspreken, heeft eene Fransche tong, men sla hem dood °°. »

De klok van Sint-Kruis zond hare galmen driemaal over het bosch.

« Nog eens ! » sprak de Coninc met haast. • Weet, dat ik het huis van mijnheer de Mortenay onder mijne bescherming genomen heb; het worde door u niet geschonden ; niemand zette zijnen voet over den dorpel der woning van dien edelen vijand. Gaat nu ras tot uwe mannen, deelt hun mijne bevelen mede en doet zooals ik u heb gezegd. Maakt spoed! Niet veel gerucht, ik bid u. »

De aanleiders begaven zich ieder bij zijne bende en brachten ze, de eene na de andere, tegen den boord der baan. De Coninc schikte een groot getal wevers langs den weg tot op weinig afstand der stad; hij alleen naderde dichter bij den wal en drong met zijn oog door de duisternis. Eene lont, welker brandend einde hij in zijne hand verborgen hield, scheen met eenen rooden gloed tusschen zijne vingers. Hij bespeurde een hoofd, dat even boven den stadsmuur uitstak; het was de wever, dien hij den avond te voren had bezocht. Hierop nam de deken eenen bussel vlas onder uit zijnen kolder, legde hem ter aarde