is toegevoegd aan uw favorieten.

De leeuw van Vlaanderen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

neer de droefheid ons prangt, iemand te vinden, die door zijne eigene smart ons leed verstaan kan : iemand, die bemint hetgeen wij beminnen, en wiens klachten weergalmen onzer klachten zijn : zóó omhelzen twee zwakke wijngaardranken elkander, en tarten den verdelgenden orkaan, die hare steunlooze hoofden ter neder wil knakken. Voor ons zijn droefheid en smart een orkaan, die door zijnen ijskouden adem onze zielen van vuur en leven berooft en onze hoofden vóór den ouderdom ten grave doet hellen, alsof de jaren van rampspoed den mensch dubbel werden toegerekend.

Voor de vierde maal verhief zich de zon met luisterrijken gloed boven het vrije Brugge. Machteld zat alleen in de kamer, die zij eertijds ten huize van Adolf van JNieuwland had bewoond. De trouwe vogel, de geliefde valk, was niet meer met haar ; hij was dood. Op de stille wezenstrekken der jonkvrouw waren ziekte en mistroostigheid met bleeke kleuren geschetst; hare oogen waren dof, hare wangen uitgeteerd, en alles deed zien, dat de worm des lijdens haar hart verknaagde.

Diegenen, welke zich lang met bittere smart gevoed hebben, verlustigen zich in nare droomen, en, als doorgriefde de wezenlijkheid hen niet genoeg, scheppen zij zich spoken, die hen nog meer bedroeven. Zóó ook deed de ongelukkige Machteld. Zij beeldde zich in, dat het geheim der loslating haars vaders Ontdekt was; zij zag den moorder, door de koninginne Johanna betaald, het vergift in het voedsel haars vaders mengen, en dan liep eene siddering over haar lichaam, en tranen van bangheid borsten uit hare oogen. Adolf was voor haar gestorven: hij had zijne liefde en edelmoedigheid geboet. Die hartverscheurende tafereelen vergingen en herschiepen zich meermaals, en plaagden de arme maagd met bitter lijden.

Op dit oogenblik kwam hare vriendin Maria in de kamer. De glimlach, die alsdan de wangen der arme maagd betrok, was evenals de lach, welke na eenen pijnlijken dood op het aangezicht van sommige lijken blijft : meer smart en droefheid was er in besloten dan in de innigste