is toegevoegd aan uw favorieten.

De leeuw van Vlaanderen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bh' het hoofd van Adolf op beide knieën neder; zij had hem haren groenen sluier, die nu besmeurd en bebloed was, ontnomen, en het was op dit teeken harer genegenheid en zijner opoffering, dat zij het smartwater uit hare oogen liet vlieten. Geen woord sprak zij : zelfs bezag zij Adolf niet; want zij had hare twee handen voor haar aangezicht geslagen en snikte in sombere droefheid zonder zich te verroeren.

De priester stond insgelijks beweegloos op den gewonden ridder te staren; het scheen hem, dat iets wonderlijks zich op zijn gelaat merken deed, dat er meer leven in hem kwam. En inderdaad, zijne oogen werden klaarder en zijn gelaat verloor allengs het kenmerk des naderenden doods. Welhaast richtte hij eenen liefdevollen Wik tot Robrecht en sprak langzaam en met pijnlijke stem :

« O, mijn heer en graaf, uwe tegenwoordigheid is mij een zoete troost. Ik mag sterven : het vaderland is vrij! Gij zult den leeuwentroon in vredevolle dagen bezitten... Ik verlaat de wereld met vreugde, nu de toekomst u en uw edel kittd een lang geluk voorspelt. O, geloof mij in mijn stervensuur, uwe rampen waren voor mij, uwen onwaardigen dienaar, meer grievend dan voor u zeiven. Ik heb in het geheim der nachten mijne bedsponde zoo menigmaal met tranen besproeid, wanneer ik aan den droeven toestand der edele Machteld en aan uwe gevangenis dacht... »

Het hoofd een weinig naar Machteld keerende, deed hij hare tranen overvloediger uit hare oogen vloeien door deze woorden :

« Ween niet, edelvrouw, ik verdien dit liefderijk medelijden niet. Er is nog een ander leven ! Daar zal ik mijne goede zuster wederzien. Blijf op aarde, om de steun der oude dagen uws vaders te zijn, en denk soms in uwe gebeden aan den goeden broeder, die u moet verlaten... »

Hier hield hij eensklaps op met spreken, en blikte als verwonderd rond.

« Maar, God!» riep hij, den priester met ondervra-