is toegevoegd aan uw favorieten.

De leeuw van Vlaanderen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

142. Daar ontvingen de Vlamingen hen op hunne lange speren, en bij dien aanval alhoewel hunne slagorde gebroken was, viel er een menigte peerden en ridders doorstoken neder. (Voisin).

143. Van Brabant Mijn Her Godevard Reet in die Vlaminge selken scart Dat hi Guelke, eer hy 't weet, Met tien orse ter neder reet, Ende velden ooc sine baniere. Dors keerde over die cupiere.

(Van Velthem).

144. Doe werd die wijc starc ende groet Daer was die menich in groeter noet. Die van den Vrien, hen scofficrden Die Fransoysen, die niet en vierden Maer dapperlike derwerd traken. Dan horde men menige glavie craken, Die van den Vrien lagen neder.

(Van Velthem).

145. Doe dit vernam

Mijn Her Jan van Rinesse; Doe trac hi over toter persen Van achter welvende met sine scaren Die Fransoyse worden in varen Doen si dus belopen waren.

146. Sinen standaerd droech een Seriant Crachtelike, een Jan Ferrant. Dor genen anxt wildi vlien;

Hi was gevelt op sine cnien Vier werven al achter een Ende eemer op sine been.

(Van Velthem).

147. Guelke was vermoet van slagen. Dat menne ut moeste dragen; Dbloet hem uter nase sprank, So vreselike was geen bedranc.

(Van Velthem).

148. Daer was een Jan die Vlamine hiet Gulers cnape; ende alse hi siet Dat syn Here dus was vermoyt Werd hi gram ende hi vernoyt Datti vianden souden verbliden : Hi trac wech ten selven tiden, Ende deden sijns Here wapenen an, Daer maecti menigen bliden man, Ende riep : noeh es Guelken hier!

(Van Velthem).

149. De twee heeren de Nesle sneuvelden; de Vlamingen zouden den Konstabel gaarne gered hebben, en de ridder Jan Borluut riep hem toe, dat hij zich zou over geven, maar de moedige krijger, wiens trouw de graaf d'Artois ten onrechte had verdacht, wilde dien bloedigen dag niet overleven. (Voisin).

150. Sie sloegen doe achter ende voren; Ic wane hi noyt en was geboren Die sovele volz sterven sach

Als men dede op desen dach.

(Van Velthem).