is toegevoegd aan uw favorieten.

Uit de bron

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

» De Duiten, zoo sprak Guust, zijn op 24 October 1914 op Oelegem aangekomen en er, met een paar korte tusschenpoozen, tot op 20 October 1918 aanhoudend gebleven. Dat is dus, wat de « burgemeester » en de boas uit de Speurgaal ook al mogen beweren, precies vier jaren min vier dagen.

» Toen zij er voor 't eerst verschenen was de geheele « republiek » met vrouwen, grijsaards en kleine kinderen diep in de bosschen achter Veronica's Kruis weggevlucht. Zij keerden eerst na dagen heel langzaam en benauwd terug. De stoutsten waagden zich eens, loerden van verre, slopen terug in de bosschen om te gaan vertellen hoe het was. Toen zij merkten dat er niets gebeurde, dat de « Duiten » niemand neerschoten noch mishandelden, keerde van lieverlede heel de stam, stuk voor stuk terug: de «burgemeester» en de baas uit de Speurgaal 't laatst van allen!

» En 't leventje dat wij allen gekend en gehad hebben, begon. Requisities, en nog requisities; inkwartiering en nog inkwartiering, zooals het overal geweest is. Over 't algemeen gedroeg de vijand zich niet slecht, vooral na een tijd, als de wederzijdsche kennis goed gemaakt was en de lui elkaar begonnen te verstaan. Slechts hier en daar liep er een varken, en echt beest van een varken onder. .Zij hakten hier veel hout en boomen om, wat dan moest worden weggevoerd en ik kan u verzekeren, dat de bewoners van de « republiek » er niets geen been in zagen om daaraan te helpen, terwijl veel jonge meisjes en ook wel getrouwde vrouwen lang niet afkeerig waren van een wandeltoertje met de Duiten rond den vijver of in 't diepste van de bosschen.

» Dat ging dus alles nog al goed en zou wel tot het einde goed gebleven zijn, als er niet iets was tusschen gekomen, iets, een inbreuk op wat de bewoners van de « republiek » sinds onheuglijke tijden als hun onvervreemdbaar recht beschouwden.- hun strooptochten op wild en visch!

» Het werd hun streng verboden, op zware straffen van boete en gevangenschap; maar de aard was te sterk en het duurde dan ook niet lang of enkele Oelegemmers werden gevoelig in hun beurs getroffen en voor geruimen tijd in de gevangenis opgeborgen. Het ergste echter was, dat de « Duiten » zeiven, op breede schaal deden wat zij aan de mannen van de « republiek » verboden, met dit gevolg dat er weldra geen stuk wild meer in den omtrek te bespeuren was, terwijl