is toegevoegd aan uw favorieten.

Uit de bron

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

groenachtig van uit den tuin door de lage ramen binnen drong, v,e vlak in Marie's aangezicht en ik merkte het gevlamde jood dei koonen en het vochtig-blikkende van haar behuilde oogen. Ik drukte haar de hand en zij glimlachte even. Toen keerde ik mij naar tweede meisje om en mijn vriendin stelde haar aan mij voor. Het was een aardig blondinnetje, maar haar gezicht was leelijk opgezwollen van het schreien. Dacht het kind, dat ik daar als strenS£ rechter op kwam teden? Eensklaps, nog voor ik den tijd had ook haar de hand te reiken, greep zij naar een stoel en stortte snikkend als gebroken, met het hoofd tusschen haar handen op de tafel

neer

7\p 1P wel! rieD miin vriendin met een verwijtenden blik tot

mij, alsof het mijn schuld was.

— Wat is er toch? riep ik ontdaan. .

_ Ach, ze doet vandaag zoo zot, meneer, bromde Mane. Maar

meteen barstte zij ook weer in tranen uit.

Miin goede vriendin was ten diepste geagiteerd.

— Kom, kom, zei ze sussend, dat moet nu uit zijn. Jullie hebben het altijd zóó goed met elkaar kunnen vinden; dat mag met anders

worden. Kom, kom! .

Zij ging naar een kast, haalde er gejaagd een karaf met port en

twee glazen uit.

— Kom, Marie; kom Liza, de verzoening! _

Zij schonk de glazen goed vol plaatste ze voor de beide schreiend in elkaar gezakte meisjes Zij richtten het hoofc1 op, keken elkander even aan, proefden een slokje En toen gebeurdejets heel touchants: het kleintje ging met haar glas om de tafel heen, kwam bij Marie, legde den arm om haar middel, neeg naar haar toe en zoende haar op de wang, zacht-nederig fluisterend:

— Pardon, Marie. . , En Marie zich plots omwendend, gaf haar den zoen terug, wild,

hard, hartstochtelijk, alsof ze een man omhelsde.

Partons, fluisterde mijn vriendin, mij bij de mouw trekkend.

Wij liepen haastig weer naar boven.