is toegevoegd aan uw favorieten.

Uit de bron

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lag, er droegen! Hij dacht er even over na, met machtelooze inspanning. Toen werd het heelemaal duistere nacht in hem...

¥ ^ ^

Toen hij weer bij kwam lag hij ergens in een bed van een veldhospitaal, m een klein, licht kamertje, dat door houten beschotten van andere, soortgelijke kamertjes afgezonderd was. Hij ontwaakte zwaar en droef en, voelde een schrijnende pijn aan zijn linkerbeen" Hij wilde zich oprichten om te kijken, maar zakte machteloos weer in elkaar. Hij zuchtte kreunend en zijn zwakke oogen keken zoekend om hem heen.

' zag twee menschen aan zijn voeteinde staan; een man met oaa ,Cn l ' 'an®e' witte, linnenjas; en een jonge vrouw ook garis ! j , ^ gekleed, met een soort wit nonnenkapje, waarop in het midden een rood kruis stond geborduurd. De luitenant begreep, dat hij een dokter en een infirmière voor zich had.

Ben ik erg zwaar gewond? vroeg hij, met een zacht-matte stem die even hokte.

De verpleegster glimlachte heel zacht en liefelijk, als om hem aan [e n*oec*igen en °P te beuren, maar de dokter zette een ernstig, bedenkelyk gezicht.

~ Wel zwaar, zei hij stil. Er zou een operatie moeten plaats hebben.

— Afzetten! schrikte de gewonde.

De dokter knikte, zwijgend.

Wat? Hoever? vroeg angstig de lijdende.

~ Het linkerbeen, onder de knie; volstrekt noodzakelijk, meende de dokter.

De zwaar-gewonde smoorde een snik en lag daar even roeren-sprakeloos.

—- Dat... of het ergste. Anders kan ik uw leven niet redden. En spoedig, heel spoedig moet het gebeuren, of het is te laat! lichtte de dokter toe.

De luitenant keek hem met sombere neerslachtigheid aan De verpleegster glimlachte aanmoedigend, heel zacht, heel liefelijk. De dokter wachtte...

Het zij zoo, zuchtte eindelijk de lijdende. En zijn zwakke oogen vielen dicht.

ïfc