is toegevoegd aan uw favorieten.

Nelly Degenstein

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Geert thuis kwam van 't werk. En hiermee waren hare bezigheden nog niet afgeloopen; de geit moest nog gemolken worden, de varkens en kippen gevoerd, de eieren uitgehaald, de wasch moest uit de lijn, ja, ze moest zich nog reppen om klaar te komen. Eindelijk was toch alles af. Zij schoof het eenvoudige houten haardscherm, dat verhinderen moest, dat de rook zich door 't vertrek verspreidde, een weinig op zij en ging in den hoek van den haard zitten om rustig de komst van haar man af te wachten. De kinderen waren weer naar buiten gegaan en de stilte en rust deden Stijntje goed. Zij raakte in gepeins verzonken, zóó diep, dat zij niet eens merkte dat Geert binnenkwam.

„Bel, Stiene! klonk plotseling zijn stem, „waar zit ie zoo over te prakkezeeren ?"

Ze schrok op en lachte even. „Eerink, jonchien, bin ie doar weer? Naargens over, jong! moar ik dochte doar net zoo: as ie 't waark doan 'ebben dan is 't zoo geneugelijk rusten in 'n eigen 'uus. 't Is toch moar 'n woar woord, de olde spreuke: Eigen 'eerd is gold eweerd, ik geloove, dat wij niet dankbaar genoeg der veur wezen kunnen." „Dat's vaaste, Stiene! dat's vaaste!" zei Geert.

Hij was moe van t werk en liet zich met een zucht op een stoel neervallen, het kopje koffie, dat zijn vrouw hem onder t spreken had ingeschonken, gretig uitdrinkend. Stijntje stookte het vuur op, schonk kokend