is toegevoegd aan uw favorieten.

Nelly Degenstein

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de gracht om zich daar wat te wasschen, zooals bijna iedereen dat deed, maar nu vond ze dat toch niet voldoende. Ze nam van een stijl een grooten handdoeken poetste zich terdege. „Och, goamienije nog toe! droomert, dee ik binne!" riep ze plotseling.

Annigje kwam haastig toeloopen: „wat is t er

moeder?"

„Och, meachien, uut de weege toch! 'oe kon ik dat nou vergeten! Woar moeten z' 'eur toch waaschen?"

Annigje kon soms, hoe klein ze ook was, al eens aan iets helpen, maar nu zag ze toch wel, dat ze niet beter kon doen dan „uut de weege" gaan. Ze ging dus naar den anderen hoek der deel, waar haar kleine tafeltje stond met haar speelgoed er op. „Kom moar, Beertien!" zei ze, „loaten wij moar wat speulen." Onwillekeurig volgde moeders oog de bewegingen van het kind en terstond had ze een idée.

„Hè, jong! dat's er net mooi veur!" riep ze. Ineen oogwenk had ze Annigje op zij gezet, was het speelgoed weggeschoven en pakte ze het tafeltje op om het mee te nemen naar „de groote kaant". Nog even vergewiste ze zich of de pooten van onderen wel goed schoon waren en wilde er juist mee heengaan, toen haar oog nog eens op de kinderen viel. Beertje raapte een oude pop van den grond en scheen zich om het

heele geval niet te bekommeren, maar daar naast stond Annigje met groote oogen haar moeder aan te kijken.