is toegevoegd aan uw favorieten.

Nelly Degenstein

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

knikten beiden, nu een beetje vriendelijker. Ze kwamen nog wat dichter bij elkaar staan, zoodat Klaasje zich nu fluisterend verstaanbaar kon maken. „Nou, enne... ie mosten Stiene ers 'ezien 'ebben! Joaa! o, meachien, z' is gauw te wies om oons an te kieken. Och, die zoo mit de groot'eid ommegiet ... hè? Joaa! moar de kolken zullen d'er nog wel ers noar beven (ze zal loon naar werk krijgen)." En Maaie en Kloassien schudden hunne hoofden nu zóó dreigend in de richting van Geert Kollens huis en keken zóó onheilspellend alsof de grootste zondaars onder dat vreedzame dak huisden. Intusschen was Stijntje over de deel naar „de aandere kaant" gegaan en noodde hare gasten binnen te komen. Zij, Geert en de kinderen trokken allen hunne klompen uit, maar Nelly keek verlegen naar haar schoenen. „Loop moar toe,'eur!" zei Stijntje. „Loop moar gerust toe!" en toen ze zag, dat Nelly nog even bleef weifelen ging ze naar de deel, nam daar een paar leeren muilen vandaan, trok ze aan en ging Nelly nog eens voor. „Nou, nou kun 'j zien, dat wij d'er zelf ook mit de schoenen in loopen. As 't nou net schoone is, dan loopen wij wel veake op d'oozen, moar mit zoe'n steenen vloere is 't eigenlijk wel ongezond, 't Wordt tied, dat wij 'ier ook 'n 'olten beun (houten vloer) kriegen, net as an de groote kaant. Dan wet alleman in iens, dat 'ij d'er op de 'oozen in mot." Ofschoon dit laatste gezegde volstrekt geen