is toegevoegd aan uw favorieten.

Nelly Degenstein

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met Geert en nam terstond haar plaatsje in. „Dank je wel, Annigje!" zei Nelly, „wat ben je al'n flinke meid, dat je moeder al zoo helpen kunt. Hoe oud ben je al.

,/Alf vuufd!" zei Annigje. _

„Vuuft'-alf!" verbeterde Stijntje, „mit October wordt ze vieve en mit November wordt Elssien vieve, hè? Ik 'ebbe de breef nog, doar ie mij in 'eschreven ebben, dat ze geboren wordde. Och, meachien! wat 'ebben wij 't er mennigmoal over 'ad, zooveule as ie toch ook te zörgen 'ad 'ebben. Eerst veur joew veader en d'uus-'ollinge en nou veur 't meachien en dan nog zoo ionk! Ie wearen, denk ik, nog moar 'n joar of vuuftiene toen 't begunde, hè?" „Ja," zei Nelly, „toen moeder stierf was ik 15 jaar." Haar gezichtje stond ernstig bij deze herinneringen; zij was innig aanhaar moeder gehecht geweest, maar Stijntje had er geen erg in. Zij haalde de kopjes uit de kast, schikte ze op tafel in een kringetje om het melkkannetje en vervolgde: „ja, och meachien, 'k wiet er alles van. Geerts veader en joew veader 'adden 'oaste aaltied wat ondeideur van laand ver'uren en van geld vaaste zetten en van appels en pearen ekceetra, en dan gong Geert veake mit zien veader mit; 'ij 'ef mij mennigmoal van joew mit 'n aander verteld. Moar 't is toch ook ongelókkig 'egoan, zoo twee keer aachter 'n aander de

vrouwe kwiet."

„Stiene! 'tweater kookt joew zóó nog over de pleate