is toegevoegd aan uw favorieten.

Nelly Degenstein

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dat vond ze niets aardig van „moeder". Ze keek Stijntje eens aan en deze ontmoette den half verwijtenden blik, maar ze legde hem verkeerd uit.

„ Eb ie ook 'onger, mien kleine dummeltien ?" vroeg ze, tei wijl ze zacht haar hand op Elsjes hoofdje legde en zich vriendelijk naar het kind overboog. De toon was_ zóó welwillend en haar gezicht stond zóó goedhartig, dat Elsje zich plotseling verzoend gevoelde. Ze greep Stijntjes hand en leunde tegen den breeden, bonten boezelaar. „Mag Bello niet binnen komen?" vroeg ze.

„Bello? Bel nee, meachien toch, Bello mot op 't uus paassen, dee eurt op de deele. As wij doamae t brood op ebben, dan moet ie moar ers veurdeure (buiten) speulen mit om. Dan zul ie ers zien 'oe geern of 'ij dat wil. Moar eerst moet ie brókkies eten, 'eur! dee lust ie toch wel? Elsje keek verlegen naar haar zuster. Ze wist niet, dat brókkies boterhammen waren en Nelly wist het evenmin, maar het antwoord werd beiden bespaard. Stijntje haalde vlug een groote kom melk, brood, boter en kaas op tafel, schoof eenige stoelen bij en zei: „nou, loat nou moar ers zien 'oe veule of ie er lusten."

„Ik wil 'n brókkien mit keeze!" zei Beertje.

„Zoo, wil ie dat?' vroeg moeder en nu stond haar gezicht heel wat minder vriendelijk dan zooeven. ,,'Oe moet ie dat vroagen ?" „Mag ik keeze op 't brood 'ebben ?"