is toegevoegd aan uw favorieten.

Nelly Degenstein

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

grooten armzwaai de vaten langs wijzend, „wij goan mit de zunne mee. Wij begunnen in 't oosten, doar stiet de oldste, dan deur 't zuden en zoo wieder noar 't westen. De westertste is de varschte, ont'old dat moar, dan schöp ie mij nooit uut de verkeerde." Zij stapte vlug den kelder uit en Nelly daalde nu op hare beurt voorzichtig de enkele treden af. „Doeken, 'eur! doeken!" waarschuwde Stijntje, en Nelly begreep uit de levendige mimiek, dat ze haar hoofd moest buigen, wat ze zóó angstvallig deed, dat Stijntje haar zeker hartelijk zou hebben uitgelachen als ze het gezien had. Maar Stijntje zat al weer buiten en maalde koffie.

„Kiek ers an!" zei ze, Nelly goedkeurend aanziende, toen ze buiten kwam met de melk. „Nou weet ie de weg, nou mos ie ook moar wat room 'ealen veur de koffie, moar nou moet ie de tweede pot 'ebben an de westkaant, 'eur! doar lig de meeste room op. 't Roomlepeltien 'angt an de waand, woor de lepels kruusmuus (kruiselings) over 'n aander 'angen." „Ja," zei Nelly, „Ik zal 't wel vinden." Op een der planken vond ze een aardig roomkommetje. Het stond naast een kunstig uitgesneden bak vol blinkende zilveren lepels, die allen een fijn bewerkten steel hadden met een breed zilveren schip aan 't eind, en toen ze na een niet te lang tijdsverloop met den room bij Stijntje kwam, kon ze niet laten er naar te vragen. „O, ja," zei Stijntje, „dat 's allemoale nog goed van oonze