is toegevoegd aan uw favorieten.

Nelly Degenstein

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

volk (mijn ouders); die schepen dat bin de schepen van de Ruijter, geloof ik dat mien moeder wel ers zee. Moar meachien!" vervolgde ze in één adem, „ie 'ebben 't roomlepeltien 'eelendal in de room zitten! ie moeten 't op de raand 'angen, jong! Kiek," zei ze, den lepel vasthoudend bij het zilveren duifje, dat sierlijk op den steel zat, „de pooties van 't doefien om de raand van 't kommechien! Nou, dat's niks, de room lekt er wel weer of. Zollen de kiender d'er nog wel wezen?"

„Ik zal eens gaan zien," zei Nelly, die nog niet den moed had om „Elssien joe . . .!" te roepen. Maar Stijntje riep al weer: Annechien joe . . . !" „Joe . . ." antwoordden nu drie stemmetjes en even daarna kwamen de kinderen dartel aanspringen. „O, ik zie 't al!" zei moeder, „ie koemen op 't vier uurtien of, hè? Nou, 'eal mij de klontiesscheere dan moar, Annechien!" Het kind ging en kwam spoedig terug met de klontjesschaar, waarop Stijntje eenige groote stukken kandij uit den klontjespot nam, ze knipte en uitdeelde. De kinderen kregen elk een klein stukje bij een kom melk en ze lei twee groote stukken naast de kopjes koffie, die ze voor Nelly en zich zelf had ingeschonken. Toen haalde ze nog een bord, waarop eenige dikke stukken koek lagen, en ging op haar gemak zitten. „Nou, Nelly! neem ers 'n plakkien!" Nelly had eigenlijk geen trek genoeg om zoo'n dik stuk koek te eten,