is toegevoegd aan uw favorieten.

Nelly Degenstein

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

staart wat hard heen en weer sloeg. „Ik geloof, dat ik het niet kan, zei ze na eenige vergeefsche pogingen. „Och, ie bin veul te bange,'' zei Stijntje, „'ij dotjoew niks, meachien!' Nelly begon met vernieuwden moed en ze dacht juist den slag beet te hebben, toen, tot groote vroolijkheid der kinderen de melk, in plaats van in den emmer op Nelly's japon terecht kwam. „De veale keek eens achterom. Ze merkte wel, dat een onbekwame hand bezig was, maar ze bleef toch rustig staan. „Allo, Nelly, nou ken ie 't zóó!" moedigde Stijntje aan, „nou moet ie deurmelken." Nelly begon nog eens, maar toen ze bij toeval onder „de veale" door keek ontdekte ze op korten afstand nog een koe, die recht op haar af kwam. Ze kon het niet meer uithouden, sprong op en riep met een angstig gezicht: „daar komt n bruine koe zoo hard aanloopen; die is

veel wilder dan deze grijze, ik ga in den punter en "

Ze voltooide haar zin niet, want allen begonnen zóó hartelijk te lachen, dat ze zich niet meer verstaanbaar kon maken. Zelfs Geert, hoewel hij het niet beleefd vond, kon zich niet meer ernstig houden maar hij haastte zich Nelly uit te leggen: „grieze en brune koenen bestoan niet, Nelly! Dit is 'n veale en dat is 'n roó, moar. de roó is ook wel mak, ie 'oeven niks bange te wezen."

Hij klopte „de veale" en „de roó" om beurten op den rug en begon zelf maar weer te melken. Na een