is toegevoegd aan uw favorieten.

Nelly Degenstein

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Elsje had allerlei vragen te doen. „Waar valt die asch heen? „In de kolk," zei Annigje en Geert legde uit, dat de kolk een groote ruimte was onder de haardplaat, die een è. tweemaal 's weeks werd uitgeschept.

„Kijk eens, Nel! wat n aardige stoffer is dat!" vond Elsje weer.

„Dat bin rietkwaasten," zei Geert, „die plokken wij in t noajaar en doar bienden wij zelf bossies van, dat bin de beste stoffers, dee ie prakkezeeren kunnen en ze kosten niks.' „O, Nelly, laten wij er ook wat plukken, zei Elsje. „Nou, 't is er 'n goeie tied veur," zei Geert, „dan moet ie mörgen moar ers mit mij noar de Vosjacht goan, doar stoan er genoeg an de kaant en t is mörgen Zeundag, dan'ebben wij't goed an de tied." „Naar de Vosjacht?" vroeg Nelly verbaasd. „Ja, dat 's 'ier dichte bij. De Beuleaker, die ken ie toch wel ? dat groote Wiede dat op de koarte stiet. In 't noorden van Overiesel moet ie zeuken." „Wij eten van oavend kool mit worst!" riep plotseling triomfantelijk kleine Beertje, wie het eindelijk gelukt was, het heete deksel van de pan op 't komfoor op te lichten. „Bel, joew deugeniet!" zei Stijntje, „wol ie doar wel ers ofblieven ? Ze is onredde (stout) dat boassien! „Niet woar, moeder, ik bin gien redderdeboassien, zei Beertje. Ondanks hare boosheid moest Stijntje nu toch lachen, maar ze zei alleen: „vroag veader moar of ie op zien knije meugen zitten, doar