is toegevoegd aan uw favorieten.

Nelly Degenstein

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schottel 'ebben stoan: „die 't olde niet eert, die is 't nije niet weerd". Nou, ik zal d'eerappels moar ers prikken, ze zullen wel 'oaste gear wezen, 't is al gauw 'alf zeuven, denk ik, dat is neudig etenstied. En dan zal de laampe wel op moeten, want 't groote locht is al weer uut. Fui," zei ze, het eenvoudige petroleumlampje, dat aan de zoldering hing, opstekend, „wij konden 'n aander 'oaste niet meer zien zoo in twee-donker. Meu Anne zeg sijns (gewoonlijk): „in tweedonker kun j' mit 'n gerust geweten niks doen", moar ik 'olde d'er niet van." Al pratende haalde ze eenige fijne porseleinen borden op tafel, legde voor ieder een mooie zilveren vork klaar en goot de aardappels af. Terwijl deze uitdampten schepte ze op ieder bord een flinke hoeveelheid kool en lei er een stuk worst op. Even monsterde ze de porties, lei toen nog een extra stuk worst op het bord van haar man en dat van Nelly en plaatste ten slotte een grooten aarden schotel, bestemd voor de aardappelen, midden op tafel. Op den bodem van dezen schotel stond geschreven: „ziet, wat hier achter staat". Nelly las het hardop en Elsje vroeg: „wat staat er achterop?" Stijntje keerde de schaal om en Nelly las: „bidt vóór gij eten gaat". „En wij 'ebben óók 'n eerappelschottel," zei Annigje, „doar stiet op: ,,'tisalgeen goud wat er blinkt" en ook iene mit „eigen 'aard is goud waard", moeder hè?" „Ja," zei Stijntje, „dat 'eb ie mooi ont'olden." Zij zette de schaal weer recht en