is toegevoegd aan uw favorieten.

Nelly Degenstein

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

streek Stijntje alle rijst weer glad en deed er opnieuw boter en suiker op. „Toe, Nelly! eet nog wat!" noodde ze. Maar Nelly bedankte. Stijntje at nog een paar hapjes, toen schoof ze de schaal naar Geert: „meak ie 'om dan moar leeg, veader!" „Niks veur mij," zei Beertje zacht. Ze draaide zich om als wilde ze gaan slapen, maar daar ontdekte ze iets vreemds op het kussen. Wat was dat? Een zwart, rond ding. Ze tastte er naar en voelde een zijden lint. Ha! dat was een mooi stuk speelgoed. Dat was een hoed, een prachtige hoed van stroo net zooals vaders „zunnekappe". Beertje trok hem naar zich toe en bekeek hem eens goed voor zoover het halfduister dit toeliet, toen begon ze er mee te spelen, paste hem eens op en viel ten slotte in slaap. ,,'Oe is 't 'egoan, Geert?" vroeg Stijntje, ,,'eb ie vandeage ook an Dirk 'evroagd om schoon zaand?" „Och, dat 's woar ook," zei Geert, ,,'k 'Ebbe 'om van de middag 'espreuken, 'ij zat net op de schottelbaank en 'ij adde 'n mooi bultien op de wal en ook nog 'n punter vol kloar. 'IJ zal 'om morgen brengen."

„Waar kan men hier toch zooveel zand halen?" vroeg Nelly. ,,'t Is hier toch veengrond, dacht ik." „Ja," zei Geert, „moar onder 't veene zit zaand en dat is op den bodem van de Wieden op enkele pleatsen zoo moar op te schoppen; doar 'ebben ze de turf er of 'eald." En nu vertelde hij hoe sommige menschen een gedeeltelijke broodwinning vonden in het verkoopen