is toegevoegd aan uw favorieten.

Nelly Degenstein

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nelly. „Ze kan 'eur 'ier wel verdoen, donk mij, niet?'' (ze is hier wel thuis) zei Geert, „z'is wel wat maankeliek moar aanders niks niet grootsch en alles is 'eur goed." „Joawel," zei Stijntje, „joawel, 't is 'n goed meachien, moar zal 'k joew ers wat zeggen, Geert," en Stijntje begon fluisterend te spreken: „Nelly prakkezeert!" „Ei, loop jong!" „Ja, vaaste woar, 'eur! 'k 'Ebbe 'eur moar aller'aande waark loaten doen om 'eur wat ofleidinge te geven en ze dot wel 'eur beste, dat ze 't niet lat maarken, maar ik wiet wat ik wete: ze prakkezeert!" Geert was een en al verbazing. Wanneer men te Giethoorn van iemang zegt, dat hij „prakkezeert" als in bovenbedoelden zin, dan wil dat zeggen, dat hij zich lijdende gelooft aan een ongeneeslijke ziekte en dat hij daaraan voortdurend denkt. En Nelly had in dit opzicht geen enkele reden tot „prakkezeeren," vond Geert. Maar Stijntje hield vol. „Ja, mien jonge, zeg dat niet te gauw; ze liekt net op 'eur moeder en die 'adde toch ook zwakke longen." „Nou moar, Nelly 'ef gien zwakke longen, 'eur! doar geloove 'k niks van. 't Kleine meachien, d£t kik er broaf liesem (teer) uut, moar Nelly is goed gezond, dat zeg ik joew. Moar weet ie wat of 't is, Stiene? Nelly zit aaltied thuus en dat is niet goed veur 'n jonk mein. Ie moeten 'eur moar ers wat opvroolijken." „Ja," knikte Stijntje, „ik zal 't wel weten. Ze mot fiks eten, fiks melk drinken en fiks waarken en meer kan 'k er niet an doen." „Nou,"