is toegevoegd aan uw favorieten.

Nelly Degenstein

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de weilanden te Giethoorn had omgehakt en nu in de gevangenis moest. Gelukkig vroeg Stijntje haar niet verder en aan t ontbijt babbelde ze zoo gezellig en opgewekt, dat Geert haar met verbazing aanzag. „Nou is ze toch niet maankeliek," dacht hij.

„Ie zollen doamee ook nog noar de Vosjacht, hè?" zei Stijntje, „om 'n stoffertien veur Elssien te 'ealen." „Hè ja, zei Annigje, „ik bin al kloar en Elssien ook al. „En ikke doadelijk ook!" riep Beertje den laatsten hap nemend van een dikke plak roggebrood met kaas. „Stille toch, kiender! zei Geert, „ik mot eerst deroó nog uut t laand 'ealen en dat duurt nog wel 'n ure veur ik er weer binne." „O, wol ie 'om moar op de stal 'ealen?" vroeg Stijntje. „Ja, 'n dag of dree, viere, docht ik; as ij aaltemit 't naacht kalfde, dan was 't kold genoeg in 't laand. Ik zal moar ers 'engoan." Geert stond op en ook Stijntje en Nelly gingen aan hare huiselijke bezigheden, toen een aardig meisje binnenkwam. Ze had een bruine papieren zak in de hand en lei die voorzichtig optafel. „Zoo, Brechien!" zei Stijntje, „kweam ie doar al an ? kiek ers, dat is Nelly nou." Brechtje lachte en Nelly zei haar vriendelijk goedendag. „Moeder zee of ie aaltemit disse sukermoppies te middag ook bij de thee wollen 'ebben omdat ie volk 'ebben, dan was 't een tractement van moeder, zee ze, ze 'ef z in Möppelt 'ekocht." „Nou, dan moet ie moeder moar bedaanken, eur! 'Eb ie ze zelf al 'epreufd?" Brechtje