is toegevoegd aan uw favorieten.

Nelly Degenstein

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zei Nelly. Haar oogen gewenden aan de duisternis en ze begreep het nu: dat was bedonkeren. „Maar hoe ik ook bedonker, dacht ze, „ik kom zoo niet over de vondertjes.' Zelfs overdag had ze er nauwelijks over gedurfd, al had ze 't niet laten merken. Daar deed Geert de deur open; hij had een brandende lantaarn in de hand. „Stiene," zei hij, „vrömden en olde meenschen meugen 's oavends niet zonder lochte't pad op." „Nou, loaten wij 'om dan moar mit nemen," zei Stijntje. ,,'t Is woar: de Gieterschen bin 't gewoon ; as die in 't donkeren moar 'n streepien van 'n wit gevaarfde broggeleuninge of vonderrikkent zien, dan weten z'al waor ze wezen moeten. Ik wiet midden in den naacht wel, as 't 'eregend 'ef, veur wat vonder de grootste poelen stoan, moar Nelly is 'ier ook nog moar 'n goeie weeke." Ze nam de lantaarn en Geert ging naar binnen. Nog nooit had Nelly zoo'n interessante wandeling gemaakt als nu naar de brievenbus. De boomen aan beide kanten van den weg maakten het smalle pad geheimzinnig donker en de lochte, voortdurend heen en weer schommelend aan zijn groote ring wierp een grillig schijnsel op het pad, op de gracht er naast en soms op een plotseling verschijnenden voetganger zonder lochte, „G'n oavend!" klonk het soms opeens vlak bij haar, zonder dat ze gemerkt had, dat er iemand naderde. Op sommige plaatsen sloten de boomen zich boven hunne hoofden als een reusachtig gewelf, geheimzinnig verlicht door de zwakke stralen