is toegevoegd aan je favorieten.

Nelly Degenstein

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vroeg Stijntje terug. „O, dat doen ze in de stad niet, geloof ik, hè? ' „Nee," zei Nelly, „dat zijn wij niet gewoon," en in stilte dacht ze; had ik den brief maar weer uit de bus! En ik heb nog wel zoo dringend moeten inviteeren. „Ja," zei Stijntje, „och, ik wust 't eigenlijk ook wel, dat zal 'k joew ers vertellen. Wij 'ebben 'ier ers 'n doomeneer 'ad en die mochten wij allemoale broafgeern lieden en die is beneumd in 'n aandere pleatse. En nou 'ef 'ij 'ier lest ers 'epreekt en toew most 'ij 'ier zooveule vrenden opzeuken, dat toew kon 'ij 's oavends niet weeromme en toen bleef 'ij sloapen bij Siemen Smit, dat was zien beste vrend. Nou, dee meenschen 'ebben 'n groote koppel kiender en dee sloapen allemoale in 'uus hè, die 'ebben ook nog niet iens 'n groote kaant. Paas op, 'n vonder! Nou, en toew 'eb ik wel 'eurd, dat 'ij 'adde d' aandere dag 'ezegd tegen de Börgemeister: „Burgemeester! zee 'ij, „ze verdwenen allemaal sukesievelijk achter de beddedeuren en toen ging ik ook maar," en o, toew moeten ze zoo 'elaacht 'ebben! de Börgemeister en de domeneer! Die man was dat vaaste ook niet gewoon." Nelly zei niets ; ze begreep Stijntjes verhaal niet eens, maar dacht slechts aan een middel om de invitatie van heden middag ongedaan te maken. Morgen kon ze schrijven, maar Stijntje zou dat wel vreemd vinden en „iets verzinnen ' wilde Nelly niet. Ten slotte besloot ze, de komst van haar vader maar af te wachten en de zaak zoo gewoon mogelijk te vinden.