is toegevoegd aan uw favorieten.

Nelly Degenstein

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

beekje, dat zich voor het huis in het pad vormde en in de gracht uitliep, alles met zich voerend wat er op zijn weg lag. „Kiek ers in de graachte!" zei Stijntje, „de peerdeoogen stoan op 't weater! Nou, Geertien, zoo kun j' van oavend niet weeromme, 'eur! nou moet ie van nood wel blieven sloapen." Nelly vroeg zich af, waar deze nieuwe logée nu te slapen gelegd moest worden, maar Annigje loste de questie op eenvoudige wijze op. „Hè ja, meu Geertien, en sloap ie dan weer bij Beertien en mij?" Geertje lachte en knikte toestemmend, de bedstede was ruim genoeg; ze had er al eens meer met de kinderen overnacht, ook al was „de groote kaant" onbewoond. „ Dan kun j' morgen mooi mit alleman gelieke weerom me," zei Geert, „dat wordt 'n mooi puntertien vol! As de trein dan om 'n uur of twealven giet, dan meugen wij wel om 'n uur of negen vort." „Maar zouden we niet een rijtuig nemen?" opperde de Burgemeester, „dat is toch veel gauwer." „Ja, moar dat is nou al te leate; ie moeten aaltied 'n dag van te veuren schrieven en dat kan nou niet omdat 't Zeundag is. Moar ik kan joew best brengen, 'eur! Geern!" Er bleef geen andere keus over, dus werd het aanbod van Geert dankbaar aangenomen. „Dat is dan nou veureerst de leste Zeundagmiddag, dat wij bij 'n aander binnen," zei Stijntje. „Ik 'ope, Nelly, dat ie nog ers gauw weer koemen mit 't meachien. Börgemeister! wat zeg ie d'er van? Krig ze verlof?" „Wat mij betreft, graag," antwoordde de Burgemeester, „het verblijf hier