is toegevoegd aan uw favorieten.

Nelly Degenstein

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

die lessen nu al in toepassing zouden worden gebracht. Tante begreep niet, waarom het zóó erg was, dat het trommeltje scheef hing en Beertje, die zelf gesnoept had, keek verwonderd, dat Annigje er om schreide, terwijl Geert naar zijn vrouw zag alsof hij dacht: „wat zol Stiene doar nou van zeggen !" Stijntje eindelijk wist niet wat ze hoorde, dat het met „het beeneroochien" dus ook niet in orde was geweest. Dezen morgen n.1. was Beertje met een mooi, rood appeltje, n „beeneroochien" in huis gekomen. De versch groene steel scheen duidelijk aan te wijzen, dat het geplukt was, maar Beertje had stellig verklaard: ,,'k 'eb 'om 'evunden," en daar Annigje het niet had tegengesproken moest Stijntje het wel gelooven. En toch was het niet zoo geweest, dat begreep ze nu dadelijk; Beertje had een onwaarheid gezegd. Stijntjes gezicht werd bleek. „Fui, fui, kiender!" zei ze, „kun ie joew eigen moeder de woar'eid niet zeggen ?" Onthutst keek Beertje op; er was iets in de stem van moeder, dat haar trof en Annigje begon nog harder te schreien. „Moeder!'' snikte ze, „wij wearen in d' 'ofen toew zeg Beertien: wat 'angt doar 'n mooi appeltien en toew zee ik: ie meugen 'om niet ofplokken, want 't is 'n beeneroochien en dee bin nog niet riepe, en toew plokte ze 'om toch of en toew gooide ze 'om in 't grös."

„Ie moeten niet zoo krieten, meachien! dan kan 'k joew niet verstoan," onderbrak Stijntje het verhaal van 't beeneroochien.