is toegevoegd aan uw favorieten.

Nelly Degenstein

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Annigje droogde de tranen af en trachtte zoo gewoon mogelijk verder te vertellen : „en toew over 'n poossien toew gonk ze weer noar de boom en toew kreeg ze 'om op. En toew zee ze, dat ze 'om 'evunden 'adde." Het kind zuchtte als van een zwaren last bevrijd. „Beertien !" zei Stijntje, „kiek mij ers an !" Beertje keek onbevangen op. „ Eb ie dat beeneroochien 'evunden of 'eplokt?" „Eerst 'eplokt en toew 'evunden," zei Beertje met een stoicijnsch gezichtje. Er klonk een onderdrukt lachen van den kant, waar de burgemeester zat, maar Stijntje ging onverstoorbaar verder: ,,'eb ie dat al ers veaker 'edoan ?" „Nee, nooit," antwoordde Annigje voor haar zusje. „Alle appels, die ze in de moeke 'ef, 'efz' allemoale eerlijk 'evunden." „Nou, dan zullen wij die moeke ers uut'ealen; Beertien mag veureerst gien moeke meer 'ebben." Het is te Giethoorn een gewoonte van haast alle kinderen, de vruchten die ze vinden, te bewaren in het hooi. Aan den kant in het hooivak wordt een soort nestje gemaakt, de zoogenaamde moeke; de appels worden er in gelegd om nog- wat rijper te worden en ook om een veilige bewaarplaats te hebben, want de opening wordt zorgvuldig dicht gehouden met een propje hooi, zoodat geen oningewijde de plek kan vinden. Nooit is een kind verplicht zijn moeke aan te wijzen, zelfs niet aan zijn ouders, het recht van geheimhouding wordt algemeen erkend, maar Beertje moest gestraft worden. „Beertien," zei Stijntje, „wies mij joew moeke!''Beertje