is toegevoegd aan uw favorieten.

Nelly Degenstein

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Werkelijk scheen den volgenden morgen de zon en er was haast geen wind te bespeuren. Toch lei Geert het zeil in den punter.

„Kunnen we nu nog zeilen?" vroeg Nelly, die juist even buiten keek.

„Nou!' zei Geert, „dat zul ie doamee ers zien as wij op 't Wiede binnen. Dat vaalt op de vlakte aaltied mit en veural om disse tied van 't joar. As 't nou midden in den zomer is, dan zeil ie mit dezelfde wiend lange niet zoo ard as 's noajoars. As 't kold is, dan is de locht veule dichter en dan 'ef'ij meer maacht en 's zomers dan is de locht dunne, dan mot 't wel oarig 'ard weeien om fiks te zeilen. Geloov' ie dat niet?" „Jawel," zei Nelly, „maar dat heb ik nooit geweten." „Ja, meachien, dat komp omdat ie uut de stad koemen, dódr weet ie alles weer beter as ikke. Bin j' ook bliede, dat ie weer vort goan?" „Ja," zei Nelly openhartig, „of eigenlijk: niet blij, dat ik wegga, maar wel blij, dat ik weer naar huis ga. Ik heb het hier zóó prettig gehad en jullie bent allen zóó hartelijk voor me geweest, dat het wel heel ondankbaar moet lijken, maar bij ons thuis . . . ." „Nee meachien! nee eur! viel Geert haar in de rede met een afwerende beweging, „niks ondankb'r, doar wiet ik alles van!'t Is goed, dat 'n meensche geern thuus is. Moar wij zullen oaste vort moeten, denk ik; 'k zal 't volkien ers woarschouwen." Een half uur later stak de punter van wal.

„Goê reize, 'eur! goê reize!" riep Stijntje, „en ge-