is toegevoegd aan uw favorieten.

Nelly Degenstein

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Toen hij een uurtje later Geert en zijn vrienden naar huis vergezelde, raakte hij niet uitgepraat over de woede van Kees de Lange, toen die het mannetje met een geheel andere koe had zien aankomen. „Moar 'ij 'ef beteald, eindigde hij, „ik was getuge, dat 't angeneumen waark was en nou moeten wij tracteeren, Geert! ie en ikke allebeide. Dat 'old ie nog te goed, jongens!" Geert vond het niet meer dan billijk en als hij tracteerde, dan was hij royaal, dat wisten allen, maar dat was van later zorg. Hij was verlangend zijn vrouw het nieuws te vertellen en toen ze even voorbij de Beulaker waren, sloeg hij na een korten, doch welgemeenden afscheidsgroet, de eerste „steege" zijwaarts in.

„Zoo, moeder!" klonk het even later opgewekt, ,,'eb ie de koffie al kloar?" „Ja, 'k zag joew ankoemen, toew 'eb ik moar gauw op'eschonken." Geert zette zich behagelijk bij het vuur. „Woor is Beertien ?" vroeg hij. „Op bedde; ze was vandeage wat sloeg, ik denke, dat ze de meuzels ook krig. Op 't oogenblik slap ze en Annechien ook." „Is de dokter d'er 'ewest?" „Ja; 't giet goed, zeg 'ij." Geert knikte tevreden. „Nou ?" vroeg Stijntje, „oe is 't 'egoan? 'ef 't bontien nog goed wat op'ebrocht?" „Ja, moeder, 'n mooie pries: 240 gulden. Ordentelik, hè?" „Mooi!" prees Stijntje, ,,'t vaalt mij broaf mit, 'eur!" Maar toen Geert vertelde van zijn ongehoorde winst, keek ze vreemd op. „Moar Geert," zei ze, „ie 'ebben joa aaltied 'ezegd, dat ie joew vee