is toegevoegd aan uw favorieten.

Nelly Degenstein

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een ernstig gezicht op den brief te kijken. Daar had je het nu! Zij had het wel gevoeld; ze had het geweien, toen oom het kind inviteerde: ze zouden haar niet zoo gemakkelijk laten teruggaan. Oom en tante vonden het natuurlijk gezellig en Elsje zelf zou smaak krijgen in de muziek, ja, maar ook in het stadsleven. Nu zouden ze haar bederven en van haar vervreemden. Zou Elsje werkelijk haar en haar vader zoo gemakkeliik kunnen vergeten? Ze was nu juist haast groot genoegom de zorg voor de huishouding over te nemen. — Doch plotseling schaamde Nelly zich. Het is eigenbelang van mij, dacht ze; ik denk er niet eens aan, wat Elsje zelf graag zou willen en wat goed voor haar zou zijn. Ze is te zwak en te jong om nu al de huishoudelijke zorgen op zich te nemen en vader ook nog te verzorgen. Ik, groote egoïst wilde dit werk van mij schuiven bij de eerste, de beste gelegenheid. En waarom ? Ja, waarom ! Ze durfde er geen antwoord op geven. Het is bij mij en vader, die telkens ziek is, misschien niet eens de geschikte plaats voor een jong en vroolijk meisje, peinsde ze verder; ik behoorde werkelijk dankbaar te zijn, dat ze eens genieten kan. En als het blijkt, dat ze in dien korten tijd van ons vervreemdt, dan heb ik zelf schuld, dat ik niet meer liefde voor eigen haard heb aangekweekt.

Toen haar vader binnenkwam en haar met den brief zag zitten, zei hij opgewekt: „aha! van Elsje? goede tijding?" En zonder antwoord af te wachten, vervolgde