is toegevoegd aan uw favorieten.

Nelly Degenstein

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

riep ze, al lachend, „wie moeten zich in al die bassins baden?" En ze begon zoo aanstekelijk te lachen, dat oom ook mee instemde en Mina het uitgierde. „Je houdt van water, hé Brechtje?" zei ze zoo vriendelijk mogelijk, „je bent een echte Gietersche, hoor! maar dit is toch werkelijk iets te veel. Gauw meisjes, brengt eerst gauw die emmers weg! als tante ook komt, valt zij er van schrik nog in." Mina lachte zoo mogelijk nog harder en ging. vergezeld van Brechtje, die het geval nu ook maar van den komischen kant trachtte te beschouwen, met den grootsten watervoorraad heen, terwijl Elsje aan tante alles zoo luchtig mogelijk vertelde. Als wij allemaal zoo lachen, kan tante er toch niet alleen doorheen brommen, dacht ze. En waarlijk, de list gelukte.

Maar kort vóór het eten brak er in de keuken een erger storm los over het hoofd van de arme Brechtje. Ze had n.1. gedienstig als ze was, 's middags soepvleesch op het vuur gezet, op verzoek van Trijn, de keukenmeid, die noodzakelijk even een kennis aan de deur moest spreken. Brechtje kende geen poulet maar zag op een schaal een stuk vleesch staan en begreep, dat ze dit moest hebben. Ze sneed het aan mooie stukjes en zette het met water op; daarna ging ze weer aan haar eigen werk. Het gesprek aan de deur duurde nog al lang, maar eindelijk moest Trijn toch eens naar het eten zien. De poulet stond nog in dekast! „Dat's gemeen van je!" zei ze tot Brechtje, die haar juist voorbij