is toegevoegd aan uw favorieten.

Nelly Degenstein

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het toch niet over." En zacht fluisterde ze aan zijn oor: Nelly en Johan, ze houden van elkaar, maar ze kunnen elkaar niet krijgen!" „Nelly?... Nelly!... niet mogelijk!" „Waarom niet, vadertje? 't is toch waar; ik ben toch zoo gelukkig, dat ik het ontdekt heb! Maar niets zeggen hoor!" Ze gaf haar vader een kus en liep den tuin in. De burgemeester richtte zich op in zijn stoel. Nelly hield van een ander!... van een vreemde!... Nelly zou het huis uitgaan! Nelly die hem in zijn ziekte zoo geduldig en liefderijk verpleegde; die het huishouden zoo goed bestuurde; die hem in alles tot zoo grooten steun was; Nelly, de troost van zoo velen; zijn stille, bescheiden Nelly. Voor hem — een schat, die hij wel is waar den laatsten tijd meer en meer gewaardeerd had, maar waarvan hij pas de volle waarde gevoelde, nu hij die misschien ging verliezen. Hij hield de hand voor zijn oogen, boog het hoofd en prevelde zacht: „zoo gaat het!"

„Nelletjoe ! Nelletjoe !" Elsjes stem klonk als

een klokje. Ze wist zeker, dat ze Nelly den tuin had zien ingaan en nu moest ze haar spreken, maar ze zag haar niet. „Nelletjoe ...!" Ha, heel achter in den tuin. „Stoute zus, wat laatje mij lang zoeken! En wat zie je er wonderlijk uit! Je lijkt net een monnik met die kap over je hoofd. Is het gepermitteerd er eens onder te kijken? Het regent niets meer." Elsje trok de kap naar beneden, lei beide