is toegevoegd aan uw favorieten.

Nelly Degenstein

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

handen op Nelly's schouders en gaf haar een hartelijken kus. „Toe, Nelleke! waarom heb je nu verdriet? Ik wou je iets verzoeken en ik durfniet, als je zoo ernstig kijkt." Nelly begon even te lachen. „Vraag maar op, maar laat me dan een poosje alleen, ik wou even nadenken." „Je hebt niets na te denken, Nelly! ik blijf bij vader en jij gaat

trouwen, dat 's nog al eenvoudig." „Elsje !" Stom

van verbazing keek Nelly haar zusje aan. „Hoe komj' er bij? Haast veertig jaar en dan gaan trouwen!" — „De liefde vraagt naar geen uur of tijd," zei Elsje deftig. „Maar ik vind, dat het toch niet later behoeft te worden, dus zal ik eens gauw mijn briefje schrijven." „Welk briefje?" vroeg Nelly verschrikt. „Wel, aan dien Brabantschen burgemeester." „Maar, kind, ben je dwaas?" „Nee, hoor! heel wijs vandaag!" En Elsje vertelde van haar weddingschap met Johan de Vries. „En nu," vervolgde ze, „zal ik hem schrijven, dat mijn zuster op haar lauweren rusten kan en nog niet oud en grijs is. Da-ag!" „Elsje!" „Da-ag! o ja, mijn verzoek nog. Mag ik nog een extra mooi velletje uit je doos nemen? Dat verdient hij toch wel! Zwijgen is toestemmen, hé? Pas op, dat je die leelijke kap niet weer over je hoofd trekt! Een bruidssluier zal je wel zoo mooi passen. Da-ag!"

Elsjes brief had zijn bestemming bereikten degevolgen waren niet uitgebleven. Elsje had, nu ze voor goed thuis

16