is toegevoegd aan uw favorieten.

Noord-Hollandsche menschen en dingen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En dus de huisvader stapt, tot het ondergaan van zijn vonnis wegens stroopen, af en toe met blijmoedigheid naar den kerker. Schuldbesef? Geen sprake van! Misdaadbewustzijn? Geen denken over! „Zitten" is de vorm, waarin hij voor het gebruik van het vischwater de pacht betaalt, welke hij niet, gelijk anderen, bij machte is in den veel gemakkelijker vorm van geldstorten te voldoen. Hij gevoelt zich dus bij zijn vertrek naar de cel, in plaats van schuldig of misdadig, veeleer min of meer fier, zooals iemand, die een rekening, welke hem is thuisgezonden, gaat laten quitteeren. Hij geeft bij het afscheid moeder een zoen, en zij geeft er hem een. De jongens en meisjes staan, in hun opknapkleeren gestoken, bij de deur te wachten, om vader naar het station te brengen. Hij wandelt derwaarts, aan elke hand een rij van drie of vier zijner kinderen. Aan het station kussen zij allen vader goedendag; wanneer de „zit''-tijd om is, zullen zij vader op dezelfde wijs komen terughalen als zij hem nu uitgeleide hebben gedaan. Deze wandelingen met vader naar en van het station zijn alreeds een gewone plechtigheid voor de kleinen geworden. En zij zien er te hooger om tegen vader op, telkens als hij „alweer naar de gevangenis moet".

De man zelf is er ook niet ver af, zich bij eiken dier gangen wéder deste meer als een model van opoffering voor de belangen zijns gezins te beschouwen. Maar als een kwaaddoener allerminst.