is toegevoegd aan uw favorieten.

Nieuwe wegen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gedrag ook niets aan te merken ... want dat z'n vader ... ja ... nou ja ..

„Ik hou haar dat dikwijls genoeg voor," zei Henriet.

„En wat antwoordt ze dan?" vorschte Herman nieuwsgierig.

„Ja, wat antwoordt ze dan? Niet heel veel. Ze is zoo dicht als 'n pot hè. Je krijgt zelden wat van haar te hooren."

Ja, en daar was wel iets grievends in, bepeinsde Leyter, droomig voor zich uitstarend, Suus was al bitter weinig openhartig tegenover haar ouders. Had de opvoeding daar schuld aan? Dat als kind wegsturen naar kostschool — even dertien was ze nog maar, toen hij ze naar Doorn bracht — in z'n hart was hij er zoo tegen geweest. Hij had zich laten bepraten, dat het moest, daar het op de school van juffrouw Muis maar niet vlotten wou, Suus hard-leersch bleek uit louter speelschheid en gebrek aan ernst, maar ook niet ongevoelig voor de attenties van de jongelui van 't gymnasium . .. toen al.

Na Doorn — z'n vrouw had dat zoo gewild — was ze nog twee jaar in Bonn en één jaar in Brussel op kostschool geweest en eindelijk, op haar achttiende, thuis gekomen voor goed. Och, wel had hij het smartelijk beseft, als 'n vreemde aanvankelijk. Die opvoeding in Brussel vooral, veel te weelderig was die geweest. Ze had ideeën en neigingen meegebracht, die nu eenmaal niet strookten met de klein-steedsch-voorname omgeving van haar familie. In den beginne had ze zich met haar dédain voor het kleinburgerlijke geleef in eigen milieu vrijwel onmogelijk gemaakt en Rotterdamsche kennissen — de Tubbalder Leyters vooral, die 't hoog in de wapens hadden: Carel was er griffier aan de rechtbank, ging met de chiek om — hadden haar waarachtig, dom, in haar opstandigheid gestijfd. Tja, er waren heel wat onaangename dingen gebeurd; mama was op dat punt ook niet verstandig ... als hij ten slotte niet precies had gezegd waar 't op stond, waar Suus zich aan te houden had, en onverbiddelijk streng handhaafde hij nog z'n eischen, ze zou d'r ouders de baas geworden zijn ten leste... Nu ging het wel beter, och ja, feitelijk viel er niet te klagen ... Ze had haar grillen van kostbare costuums en paard-