is toegevoegd aan uw favorieten.

Nieuwe wegen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

rijden en meer van dat fraais uit haar hoofd gezet... ten slotte begrepen, dat het er niet aanzat... maar toch, Suus leek 'n logée, die haar eigen gang ging. mededeelzaam alleen waar het alledaagschheden betrof. .. Het scheen wel, dat ze elke voeling tusschen haar zieleleven en dat van haar naast-staanden overbodig achtte ...

Hoe vaak had het hem reeds bitter gestemd, dat zij elke poging tot vertrouwelijkheid aanstonds verkilde door vage, ontwijkende antwoorden. Zoo was er nu ook in haar verhouding tot Meerhold voor hem veel 'n raadsel. Ze was zeker niet ongevoelig voor z'n attenties, maar verder? .. . Hoe wispelturig was ze dikwijls ... Meerhold moest het wel serieus meenen. anders zou hij allang genoeg hebben gehad van haar vreemde koelheid en dan weer op-eens haar bizondere, opvallende vriendelijkheid -.. Eigenaardig meisje ... hij, d r eigen vader, begreep niets van die vreemde manier van doen... Ze kende Meerhold nog veel te weinig, ging niet over één nacht ijs, had ze mama kort en bondig bekend, toen die 'n beetje klaarheid in de situatie wilde hebben . . . Maar als ze er niet over dacht, over 'n huwelijk met Meerhold, dan mocht ze hem toch waarachtig geen illusies laten maken ... Dat ze toen echter goed gevonden had, dat hij bleef komen ... 't wees er toch wel 'n beetje op, dat ze hem niet ongenegen was ... Ze mocht ook wel 'ns bedenken wat ze versmaadde, als ze weigerde... je kon 'n huwelijk nou eenmaal niet louter uit 'n idealistisch oogpunt beschouwen en van den financieelen kant bekeken was Meerhold een geknipte man voor ze, rijk genoeg om aan al haar kuren en grillen te kunnen voldoen, één die van chiek en elegance hield, die 'n weelde-vrouw zocht... Tja ... enfin ... dat moest-ie zelf weten natuurlijk ...

Henriet, verontrust door het lange zwijgen van haar man, door z'n zorgelijk-peinzend staren, lei haar krant op tafel en het blad met beide handen uitstrijkend, vroeg ze gemaakt-luchtigjes, zonder hem aan te zien:

„Wat zit je te prakkezeeren, vader?''

En Herman Leyter antwoordde op denzelfden toon: „Ik zit 'n beetje over de toekomst te filosofeeren."