is toegevoegd aan uw favorieten.

Nieuwe wegen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hebben. . t is al n paar dagen zoo'n dooie boel. . We moesten, dunkt me, maar wat moutwijn opruimen."

„Nou, we zullen eerst nog 'ns afkijken hoor," kalmeerde Leyter, rond spiedend naar de commissionnairs; die, inderdaad, leken wat rond te lummelen, maakten met lustelooze gezichten 'n praatje; er werd wat gelachen; sommigen gaapten verveeld. Romont drentelde voorbij, de handen op z'n rug.

„Wat bied je vandaag?" vroeg Jacob.

De commissionnair draaide zich op de hakken om, deed, of de vraag niet direct tot hem doorgedrongen was, haalde toen z'n schouders op.

„Niks. Ik heb niks te zeggen vandaag."

„En je collega's?"

„Weet ik 't," zei hij met 'n gezicht van 't-kan-me-nietschelen.

Jacob werd er nijdig onder. „Wat loop je hier dan te ijsbeeren, als je niks te zeggen heb ? Je loopt de markt natuurlijk weer te drukken," flapte hij er grof uit.

Romont, den zoon negeerend met klaarblijkelijk opzet, begon met Leyter 'n praatje: „Binnenkort worden de branderijen van Teunman geveild, hoor ik daar. .

Het liep tegen tweeën en matter werd het beweeg onder de glazen welving van het beursdak. Geleidelijk ook dunde de drom van bezoekers, verzwakte het praatgegons. De branders stonden of zaten te wachten op het einde, met strakke gezichten. Er was 'n zekere spanning merkbaar. Wel werd er, schoon traag, elf gulden geboden maar, zoover bekend was, had niemand voor dien prijs willen verkoopen ; als bij onderlinge afspraak hadden zij den hoogeren moutwijnprijs kunnen handhaven. Het was bemoedigend, dat, ondanks de stilte in den handel, die prijs niet afgebrokkeld was, dat de zwakke broeders zich niet hadden laten intimideeren, want, als de inzinking begon, volgde de daling meestal onrustbarend snel.

Jacob, met [n verstoord gezicht, slenterde op en neer, informeerde bij dezen en genen, draalde even, liep weer door. Intusschen overwoog hij, of hij met deze lustelooze L 7