is toegevoegd aan uw favorieten.

Nieuwe wegen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de geluidlooze lachvertrekkingen hunner gezichten, 'n Wijl stond ze in beraad. Ze dacht er over, maar stil te verdwijnen, wanneer ze den laatsten wand ten einde geloopen was, kijkend naar de schilderijen, die niet meer tot haar spraken en weerstrevend de onzichtbare kracht, die haar aldoor dwingen wou het hoofd te wenden naar Alice en Jules. Maar dan, in zwak-hergloorde hoop, besloot ze weer te blijven; haar trots ook verzette zich er tegen weg te sluipen; ze voelde het als 'n smadelijk, jammerlijk veldruimen. In alle geval wilde ze zekerheid. En uiterlijk-rustig, onverschillig ging ze hun toen voorbij, groette even met 'n kort knikje, bleef, als opeens getroffen, in aandachtige beschouwing staan voor 'n aquarel, vlak bij ze in de buurt.. Maar toen wist ze ook ontstellend-zeker: zij was niet méér voor hem dan Alice, dan ... de hemel wist hoeveel anderen misschien; ze had het gevoeld uit den bijna achteloozen groet, waarmee hij haar knikje had beantwoord en z'n opgewekt door-praten daarna met Alice . . . Nochtans bleef ze vertwijfelend wachten bij de aquarel, want het leek ondenkbaar, dat hij haar niet even zou aanspreken, al was het haar dan ook niet duidelijk, wat zij daar eigenlijk van te hopen had ... Ze bleef, totdat ze hen hoorde opstaan ... ze dorst niet om te zien . . . wachtte ademloos ... Tentoonstelling-bezoekers gingen haar voorbij, sommige liepen voor haar heen . . . De leege stilte van de wijde zaal begon zich op te lossen in vaag-geruchtende fluister-geluiden en langzaam voet-gesliffer over den kokos-matten vloerlooper ... Soms klonken flarden gesprek oneerbiedig-luid op uit de nog ingetogene contemplatie-stilte . . .

Eindelijk ging Emmy . .. ging heen zonder om te zien ...

Thans, dit alles overdenkend op haar slaapkamer, waar Suus haar treuzelend alleen had gelaten, kwelde haar vooral schaamte als na ondergane vernedering. Komende uit het Kunstkring-gebouw en later, in de tram naar huis, had ze heete tranen voelen wellen, haar verdriet, kroppend in haar keel, met moeite weggeslikt.

Maar al bleef de schrijning van het plotse vereenzamingsgevoel — dor en leeg, door geen emotie of geluk te ver-