is toegevoegd aan uw favorieten.

Nieuwe wegen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vermannend, repte ze zich nu met het beetje toilet, dat ze maken wou . . . Och wel zeker, ze zag er goed genoeg uit, eenvoudig maar goed en ze hield nu eenmaal van die lila-zijden bloes . . . Straks, beneden, zou ze 'n roos in haar corsage steken . . . één van Suus' vele rozen . . . en haar gouden halskettinkje om . . . zoo . . . niemand zou kunnen zeggen, dat ze er niet feestelijk genoeg uitzag . . . naar het uiterlijk tenminste . . .

In-eens overvielen haar toen ook de zorgen voor het diner. Ze moest hoog noodzakelijk nog voor het laatst de tafel inspecteeren. Laurens zou enkele bloemstukken uit den salon in de eetkamer brengen, had ze afgesproken . . . Maar hoe zijn die jongens, ze zetten maar neer, als ze den boel maar kwijt zijn . . . Aan Jacob had je niets . . . die maakte maar aanmerkingen, liep in den weg . . .Vanwege de Rotterdamsche familie mocht er niets aan mankeeren . ., Nicht Tub met d'r air keek zoo nauw en Jeanne . . . spreek vooral uit op z'n Fransch, ... dat spook ... ze had nooit begrepen, hoe Suus vriendin met haar kon zijn. . . . Vertelden ze niet, dat ze naar 'n jonkheer van Weil hengelde . . ? Dat zou 'n glorie wezen, als ze 'm aan den haak pikte . . . nou . . . as-je-blieft . . . Neef was nog al goeiig, maar haalde toch niet bij Georg Mencke . . . die was 'n schat . . . om al je lief en leed vertrouwelijk aan op te biechten . . . o, aan hem zou ze alles durven vertellen . . .

Met sprongetjes als van 'n schoolkind wipte ze de trap af, liep direct door naar de eetkamer. Laurens was er bezig met bloemen-manden.

„Waar blijf je nou toch zoo lang?" vroeg hij knorrig van hulpeloosheid. „De lieve Rotterdamsche familie is er al."

„Nou al," schrok fiftimy.

„Ze zijn met den trein gekomen, 't Is trouwens half zes.. Help nou maar 'ns gauw, ik kan met die bloemen verder niet uit den weg . . wat dunkt jou van die seringen hier?"

„Zet maar zoolang neer, beste jongen, ik zal het een en ander wel regelen."

„As je blieft," stemde Laurens verlucht toe. „En nou heb je hier zeker bloemen genoeg. . kan ik wel weer verdwijnen hè?"