is toegevoegd aan uw favorieten.

Nieuwe wegen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Kellenaars wachtte even om de spanning te verhoogen, waarmee Jacob hem nu inderdaad volgde.

„Ik geloofde natuurlijk niet anders, of ik zat er gloeiend tusschen . . ," ging hij weer door, op eenigszins luchtiger toon, „maar daar komt Kee met het theeservies de trap af. En op-eens krijg ik 'n genialen inval. Laat je vallen meid met den heelen bliksemschen boel, daar heb-ie de ambtenaren, zeg ik, en ze snapt me direct. . . 'n prachtmeid was 't, ik heb van me leven zoo'n tweede niet ontmoet. . . en jawel hoor, daar smijt ze den heelen rommel, kopjes en schoteltjes en den theepot, enfin alles en alles, tegen de wereld en zij zelf met 'n gil, dat je er koud van werd, laat d'r eigen van 'n stuk of wat treedjes glijden en leit lang-uit tusschen de scherven. Net zijn de commiezen voor mn open deur, hebben den gil gehoord en zien Kee daar liggen. . . Tusschen twee haakjes, ze was toen nog 'n allemachtig smakelijke meid. . . nou en natuurlijk, toen ik vroeg, vreeselijk ontdaan, dat begrijp-ie, of ze me in godsnaam wouen helpen, omdat ik alleen thuis was en niet wist of Kee zich erg had bezeerd. . . zoo oogenschijnlijk lag ze voor mirakel. . . waren ze onmiddellijk bereid ze naar de keuken te dragen, heelemaal achter in huis. En in hun zorg om het arme kind weer bij te brengen, hoorden ze natuurlijk niets van 't gerol van m'n fusten, die 'n paar minuten later in de branderij aan den overkant binnengeloodst werden, ..." . , , Kellenaars wierp zich schaterlachend achterover in z n stoel. „Man, dat is wel de mooiste comedie geweest, die ik ooit heb zien spelen. . . Ik vertel dat nou maar ns, als n staaltje, hoe je met koelbloedigheid en tegenwoordigheid van geest je uit het lastigste parket kan redden."

Jacob ook had even meegelachen, doch zei nu weer

droogjes: „

„Als 't niet waar is, is 't toch aardig gevonden.

„Stik," vloekte Kellenaars gemaakt-nijdig, „ik vertel je geen leugens. Je kan er Kee nog naar vragen." Ongeduldig smeet hij het eene been over het andere, rukte de schouders omhoog. Doch spoedig weer gemoedelijk:

„Dat was nou verdomd gewaagd, maar zooals de situatie