is toegevoegd aan uw favorieten.

Nieuwe wegen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

helsch-afgunstig op de smettelooze, azure klaarte boven zich, spuwde ze door de slank op-zuilende',fabrieksschoorsteenen naar dat pure, luisterrijke luchte-blauw, haar walmenden rookadem, die er uitdreef tot 'n raggigen sluier van smook en laag boven de huizen hangen bleef.

En toch, ook tusschen de starre straten-muren frischte de lente-blijheid; het stille, droomige water der binnen-havens kruifdeonderden luwen voorjaarswind; diamantigflonker-spatte het 't gevangen licht terug en de oude, stoere kastanjes, aan den walkant, de logge reuzen, tooiden zich weer met hun weidschen dos van zwaar loof, dat, als in lagen, overdadig-rijk en zwaar van plooi zich om de knoestige, verschamelde takken drapeerde. Zoo, in weinig tijds, was het vale, stadsinnerlijke aspect als omgetooverd, festoende in de doodsche straten het voorjaarsgroen, praalden er de gevels in het uitbundige schitterlicht.

Emmanuel de Borgas dreef het blije weer het huis uit en eiken morgen kwam hij Laurens tot 'n wandeling verlokken naar de dorpen in den omtrek of 'n dwaaltocht door de polders langs de Maas. Hij bracht dan, iederen keer opnieuw, met z'n verleidelijke plannen Laurens in tweestrijd, waarin deze dikwijls bezweek en ontrouw werd aan z'n stellige voornemen om z'n Paasch-vacantie enkel en alleen te geven aan z'n studie. Het eind-examen... als 'n adembeklemmend fantoom, dat hij te overwinnen had om z'n vrijheid te bevechten, de zalig-bandelooze studenten-vrijheid, spookte het door z'n denken, vergalde telkens z'n oogenblikken van zorgeloos plezier. Want z'n proefstoomen, zooals Emmanuel de repetities voor het Paasch-rapport noemde, was niet best geweest. Het was hem zelf erg tegen gevallen en z'n vader, eveneens, was er merkbaar van geschrokken.

Nochtans, papa was er hem niet hard over gevallen, had 'm vriendelijk willen bemoedigen zelfs. Met 'n gemoedelijk klopje op z'n schouder had-ie getroost: 't was jammer, zeker ... maar hij had de overtuiging, dat Laurens flink en serieus had gewerkt... en — dat was de hoofdzaak — er was nog eigenlijk absoluut geen reden om te wanhopen.. . z'n vorige rapporten waren immers zoo goed . .. welnee, hij moest den moed er maar in houden ... Hij had immers